Maju nä, so harrich ma dat jo nit gedaacht, der liewe Läit. Do menge äich doch ball dat ganze Johr iewa wie en Brunnebutza im Gaarde rum, un dann kimmt so ä Naacht wie die letzt Wuch, un bumsdich is alles verfrohr. Wat sull äich sahn? Die Tomade, die Suchini, die Buschbohne – alles kabutt.